غزل شمارهٔ ۱۰۴۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درخواست‌های شاعر از ساقی را نشان می‌دهد. او از ساقی می‌خواهد که در جامی دیگر به او بنوشاند و از آنجا که دیگر نمی‌تواند تحمل کند، خواهان آرامش و رحمت است. شاعر احساس می‌کند که در دام شدید مشکلات افتاده و هر لحظه برای او دشوار است. او می‌خواهد که عصف کامل از فکر و اندیشه‌اش رهایی یابد. همچنین، از ساقی می‌خواهد که زودتر او را نجات دهد و دیگر نامی جز غلام دردنوشان نداشته باشد؛ یعنی نمی‌خواهد که به مصائبی دیگر دچار شود. این شعر به شدت احساسی و نیازمند کمک و رهایی از درد و رنج است.