غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این هوای سرد و بارانی، عشق و زیبایی یار در کنار هم دلنشین‌تر است. معشوقی لطیف و زیبا در کنار ماست و در این روزهای سرد بهتر است به کوی او برویم، چرا که هیچ کس مانند او وجود ندارد. در این برف، لب‌های او را می‌بوسیم که شادی و طراوت به دل می‌بخشد. احساسات و یاد او چنان قوی است که گاهی دل را از جا می‌کَنَد.