غزل شمارهٔ ۱۰۶۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف مقام والای شاهان و تاثیر آن‌ها بر بندگان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در حضور شاهان، موسیقی‌دانان باید به نوازندگی شاهانه مشغول شوند و فقط از پرده‌های شاهانه بگویند. بندگان در این حال خوشحال و در بندگی خود بی‌علامت هستند. همچنین، شاعر به دانش مطلق و بینایی خدا اشاره می‌کند که بر همه چیز فرمان می‌راند و از مخلوقات فاصله دارد. او شاهان را به خورشید عالم و گردون آسمان تشبیه می‌کند که بهشتی و بزرگ هستند و حتی در برابر آن‌ها، ظاهری ساده و بی‌پیرایه از خاک و سبزه به خود می‌گیرند.