غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و دردهایی که از آن می‌کشد می‌پردازد. او در خواست می‌کند که همدمش (حریف) به او توجه کند و زیبایی‌اش را ببیند. او جانش را در راه عشق سپر کرده و به شدت از تیرهای عشق آسیب دیده است. شاعر ابراز می‌کند که اگر عشق واقعاً احساس و رحم داشته باشد، باید به حالش رحم کند. او تصمیم می‌گیرد که از جگر خود (احساساتش) دست بردارد و اگر لازم باشد، درباره‌اش سکوت کند. در پایان، او به مستی و رهایی از غم اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که برایش یک رباب بخرند تا در کنار آن به شادمانی بپردازد.