غزل شمارهٔ ۱۱۰۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به دعوت ساقی برای آوردن باده اشاره دارد. شاعر خواستار نوشیدنی است که غم‌ها را دور کند و احساسات عاشقانه را بیدار کند. او به ساقی می‌گوید که باید همه را در میخانه جمع کند و به زیبایی‌ها احترام بگذارد. در این شعر، عشق و لذت از زندگی در کنار هم قرار دارند و شاعر به اهمیت حضور شمس تبریز به عنوان نماد عشق و معرفت اشاره می‌کند، و خواستار پذیرش نعمت‌های زندگی چه کم و چه زیاد است.