غزل شمارهٔ ۱۱۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عواطف انسانی و عشق الهی می‌پردازد. شاعر از جان و قوام جان‌ها سخن می‌گوید و به درگاه الهی استغاثه می‌کند. او به آسیب‌ها و غم‌ها اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که با وجود همه این دردها، امید به بخشش و رهایی از زیان‌ها وجود دارد. همچنین شاعر از زیبایی و دلربایی معشوق، و تاثیر آن در دل و جان انسان‌ها صحبت می‌کند. به نوعی، او به دنبال کلید رهایی از بند دنیایی و جستجوی نیکی‌ها و حقیقت‌هاست و از خداوند می‌خواهد که زبانش را به عصمت ببندد تا از سخنانی که نباید بگوید، محفوظ بماند. در نهایت، این شعر به جستجوی معنای عمیق‌تر زندگی و عشق می‌پردازد و نفرت از فریب‌های دنیوی را ابراز می‌کند.