غزل شمارهٔ ۱۱۶۴ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خلق را زیر گنبد دوار
چشم‌ها کور و دیدنی بسیار
جور او کش از آنک شورش دل
نور چشمست یا اولوالابصار
بر دو دیده نهم غمت کاین درد
داروی خاص خسرویست به بار
باغ جان خوش ز سنگ بارانست
ما نخواهیم قطره سنگ ببار
شمس تبریز گوهر عشقست
گوهر عشق را تو خوار مدار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مسایل انسانی و معنوی می‌پردازد. شاعر از وضعیت انسانی در جهان صحبت می‌کند که تحت تاثیر شرایط مختلف، چشمانشان بسته و نادیده می‌ماند. او به درد و غم دل اشاره کرده و به دنبال درمانی برای این درد است. همچنین از زیبایی و سرزندگی باغ جان یاد می‌کند و می‌گوید که نباید اجازه داد زندگی به سختی تبدیل شود. در نهایت، شاعر به عشق و اهمیت آن اشاره کرده و توصیه می‌کند که باید به ارزش این گوهر (عشق) اهمیت داد و آن را نادیده نگرفت.