غزل شمارهٔ ۱۱۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از معشوق می‌خواهد که خود را نشان دهد و از پنهان‌کاری دست بردارد. او معشوق را با اشاره به زیبایی و مقامش در آسمان‌ها توصیف می‌کند و اظهار می‌دارد که گروهی از عاشقان از راهی دور آمده‌اند تا او را ببینند. شاعر به معشوق می‌گوید که او در درون خود بهشتی بزرگ و نعمت‌های فراوانی دارد. او از معشوق می‌خواهد که به سوی جمع عاشقانی که در انتظارش هستند، نگاهی بیندازد و از ساقی می‌خواهد که شرابی متفاوت و خاص به آنها بدهد، شرابی که قادر است مردگان را زنده کند.