غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خوشی و لذت زندگی در لحظه‌ی حال صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که از شادی و سرور امروز بهره‌مند شویم. او از معشوق می‌خواهد که سایه‌اش را بر سرش بگسترد و از دیگران دعوت می‌کند تا در مجلس شادی‌اش شرکت کنند. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که نقاب را بردارد تا زیبایی‌اش نمایان شود. نهایتاً، شاعر به اندیشه‌ها و احساسات خود پرداخته و می‌گوید که در این لحظه‌ی خاص، نیازی به منطق و تحلیل ندارد، زیرا جوانب شیرین زندگی را در حال حاضر دارد.