غزل شمارهٔ ۱۱۸۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به معشوق خطاب می‌کند و از او می‌خواهد تا نگاهی به سوی او بیفکند و اگر فرصت باشد، لبخندی نیز به او هدیه دهد. شاعر از نیت‌های نیکو سخن می‌گوید و بر اهمیت عمل‌های خوب تأکید می‌کند. او می‌خواهد که معشوق بر کارهای او نظارت کند تا روز به روز بهتر شود. در ادامه، شاعر به معشوق هشدار می‌دهد که اگر او فتنه‌انگیز و خودخواه است، باید عادت‌های ناپسند را کنار بگذارد. او با تصاویری ادبی، به زیبایی‌های طبیعت و تأثیر معشوق بر آن‌ها اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به شاه شمس‌الدین تبریز دعوت می‌کند تا نوری از خود بر ستاره‌ها بیفکند.