غزل شمارهٔ ۱۱۹۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به زندگی و شادابی است. شاعر از معشوق می‌خواهد که برخیزد و به جمع بپیوندد و از خوشی‌های دنیا لذت ببرد. او به می و شراب و دیدار دوستان اشاره می‌کند و از غم مرگ و جدایی پرهیز می‌کند. شاعر مرگ را نوعی موانع ایجاد شده در راه زندگی می‌داند و از ساقی می‌خواهد که او را برای شادمانی و بیداری به یاد دوستش برساند. در نهایت، او در انتظار نوبت عشق و زیبایی است و از معشوق می‌خواهد که با قتالی و شجاعت به زندگی بپردازد.