غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به بیداری و هوشیاری از خواب و غفلت است، به ویژه در ارتباط با عشق و محبت. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به یاد معشوق برخیزد و از عدم توجه و خواب آلودگی خود بیرون بیاید. او به آمدن یار تأکید می‌کند و از نیاز به بیداری و حرکت در مسیر عشق و دوستی سخن می‌گوید. در عین حال، شاعر به بیان حالاتی چون درد و رنج ناشی از جدایی و اشتیاق برای وصال می‌پردازد و از لطف و محبت یار طلب کمک می‌کند. در نهایت، او از دوست می‌خواهد که پیش از اینکه دلش بشکند، به او توجه کند و به یاری بیاید. این ابیات نشان‌دهنده احساسات عمیق و نیاز به عشق و ارتباط انسانی هستند.