غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن اشاره به ترس و نگرانی از جوانب مختلف زندگی دارد. شاعر به دل خود می‌گوید که از زیبایی‌های دنیا و محبت شاهان نترسد، اما در عین حال به او هشدار می‌دهد که مراقب عواقب و زخم‌های ناگهان نیز باشد. او زندگی را به دانه شیرینی شبیه می‌کند که در دام افتاده و باید از خطرات آن آگاه باشد. در نهایت، به دوگانگی لذت و خطر در زندگی اشاره کرده و از مگس که به شکر نزدیک می‌شود می‌خواهد از آسیب‌ها و تهدیدها بپرهیزد.