غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس
آنچ رفت از عشق او بر ما مپرس
زیر و بالا از رخش پرنور بین
ز اهتزاز آن قد و بالا مپرس
گوهر اشکم نگر از رشک عشق
وز صفا و موج آن دریا مپرس
در میان خون ما پا درمنه
هیچم از صفرا و از سودا مپرس
خون دل می‌بین و با کس دم مزن
وز نگار شنگ سرغوغا مپرس
صد هزاران مرغ دل پرکنده بین
تو ز کوه قاف و از عنقا مپرس
صد قیامت در بلای عشق اوست
درنگر امروز و از فردا مپرس
ای خیال اندیش دوری سخت دور
سر او از طبع کارافزا مپرس
چند پرسی شمس تبریزی کی بود
چشم جیحون بین و از دریا مپرس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این غزل به بیان حال و احوال عاشق می‌پردازد و از درد و شوق ناشی از عشق سخن می‌گوید. شاعر از زیبایی‌های معشوق صحبت می‌کند و به مخاطب توصیه می‌کند که از حال او نپرسد، چرا که عشق او فراتر از کلمات و توصیف‌هاست. اشک‌ها، غم‌ها، و شور و شوق عاشقانه را با تصاویری چون دریا و مرغ دل نشان می‌دهد و در نهایت به شمس تبریزی اشاره می‌کند و از او به عنوان منبع الهام یاد می‌کند. در کل، غزل حاکی از عمق احساسات و تجارب عاشقانه‌ای است که فراتر از فهم و درک است.