غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
آن مطرب ما خوشست و چنگش
دیوانه شود دل از ترنگش
چون چنگ زند یکی تو بنگر
کز لطف چگونه گشت رنگش
گر تنگ آیی ز زندگانی
برجه به کنار گیر تنگش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر موسیقی اشاره می‌کند. او می‌گوید که مطرب با نغمه‌هایش دل‌ها را دیوانه می‌کند و رنگ و لعابی دلنشین به زندگی می‌بخشد. همچنین توصیه می‌کند که اگر در زندگی احساس تنگی یا ناراحتی می‌کنی، به گوش دادن به موسیقی و لذت‌بردن از آن بپردازی تا بتوانی حالت را بهبود ببخشی.