غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی بیان عشق و شور و شوق نسبت به معشوق است. شاعر از احساسات عمیق و درد و لذت ناشی از عشق صحبت می‌کند. او به تصویرسازی‌های زیبا از معشوقش می‌پردازد و می‌گوید که عشق او مانند خوراک و تغذیه است که جانش را سیراب می‌کند. در ضمن، شاعر به قمار عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که افراد برای عشق و دلدادگی خود حاضرند همه چیزشان را خرج کنند. این شعر نیز حس شوق و اشتیاق عمیق به معشوق و حسرت برای رسیدن به او را به تصویر می‌کشاند.