غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حضوری شاداب و بی‌خیال می‌گوید که به باغ آمده و در حالی که مست و شاداب است، تصمیم به توبه می‌گیرد. اما در نهایت می‌بیند که توبه‌اش به سادگی از بین رفته است. او خود را عاشق می‌داند و برایش مفهوم توبه در برابر عشق و مستی بی‌معنی می‌شود. همچنین، در حین هیاهو و شور و شوق، عقلش به او می‌گوید که باید مراقب باشد اما او به شوری و مستی ادامه می‌دهد. به طور کلی، شعر به تضاد بین عشق، مستی و توبه می‌پردازد.