غزل شمارهٔ ۱۳۱۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای عشق و زیبایی‌های ناشناخته می‌پردازد. او به دلداری و دلجویی از یاری می‌پردازد که در شب، مانند ماهی تابان به نظر می‌رسد. شاعر به آرامی دعا می‌کند که دهان خود را ببندد و به آرامش و سکوت دعوت می‌کند. او در عین حال مستحیر از زیبایی‌های گلزار عشق است و از دلبر خود می‌خواهد که از او رازهای پنهان را فاش کند. شاعر درباره خنده‌های دلبر و تأثیر آن بر قلبش صحبت می‌کند و به او می‌گوید که در بین مست‌ها، یکی هشیار است که به حقیقت عشق آگاه است. در انتها، شاعر به شمس تبریزی اشاره می‌کند و از او می‌‌خواهد که مانند سابق تندی و تیزی خود را کنار بگذارد و به او نزدیک شود. شعر به زیبایی و رازآلودگی عشق و حضور دلبر گره خورده است.