غزل شمارهٔ ۱۳۲۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی دعوت به حقیقت‌جویی و توجه به واقعیت‌هاست. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به او بپیوندد و حقیقت را نشان دهد. او به کنایه می‌گوید که دروغ و مکر نمی‌تواند ارزشمند باشد و تنها یکی از وجود خداست که می‌تواند حقیقت را بیان کند. همچنین اشاره‌ای به انتظار برای دیدار شخص خاصی دارد که به نظر می‌رسد نمی‌خواهد بیاید. در نهایت، شاعر به شمس تبریزی اشاره می‌کند و او را به عنوان یک علامت و نشانه‌ای از حقیقت معرفی می‌کند.