نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفتعلن فع مفتعلن فع

کجکنن اغلن اودیا کلکل

یوک بلمسک دغدغ کز کل

ای سر مستان ای شه مقبل

مکرم و مشفق پردل و بی‌دل

اول ججکی کم یازده بلدک

کمیه ورما خصمنا ور کل

سلسله بنگر گر بکشندت

جذب الهی کردت مقبل

نبود این هم بی‌سر و معنی

هر متحول بی‌ز محول

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به توصیف حال و هوای عاشقانه و جذبه‌های الهی می‌پردازد. شاعر از سرمستی و شیدایی می‌گوید و به دلدادگی و محبت اشاره می‌کند. به نظر می‌رسد که به اتحاد با عشق و زیبایی‌های الهی پرداخته شده و به مفهوم تغییر و تحول در عشق نیز اشاره شده است. در نهایت بیان می‌شود که همه این احساسات و تغییرات از سر و بی‌معنا نمی‌باشند و ریشه در جذبه و محبت الهی دارند.