نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

تعال یا مدد العیش و السرور تعال

تعال یا فرج الهم فاتح الاقفال

لقاء وجهک فی الهم فالق الاصباح

سقا جودک فی الفقر منتهی الاقبال

تعال انک عیسی فاحی موتانا

تعال و ادفع عنا خدیعه الدجال

تعال انک داوود فاتخذ زردا

تصون مهجتنا من اصابه الانصال

تعال انک موسی تشق بحر ردی

لکی تغرق فرعون سییء الافعال

تعال انک نوح و نحن فی الطوفان

اما سفینه نوح تعد للاهوال

فهم صفاتک لکن تصورت بشرا

فکم لفضلک امثالهم بلا امثال

یحیل طالب دنیا وجودک الاعلی

و فی وجودک دنیاه باطل و محال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دعوت به حضور و یاری شخصی خاص دارد که به صفات و ویژگی‌های او اشاره می‌کند. شاعر از او به عنوان منجی و نجات‌دهنده یاد می‌کند و او را با پیامبران بزرگی مانند عیسی، داوود، موسی و نوح مقایسه می‌کند. در واقع، این شخص به عنوان منبع امید و نجات در زمان‌های سخت توصیف شده و شاعر از او می‌خواهد که در مشکلات و رنج‌ها یار و مددکار باشد. در نهایت، به عظمت وجود او و بی‌اهمیتی دنیای مادی در مقایسه با او اشاره می‌شود.