نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل

کل قلب لهواه وجد الصبر یصل

سنه الوصل قصیر عجل معتجل

سنه الهجر طویل و مدید و ممل

یملاء الکاس حبیبی و طبیبی و تذر

فعلن مفتعلن او فعلاتن و فعل

ناول الکاس نهارا و جهارا و قحا

لا یخاف رهقا من بمحیاک قتل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و شیفتگی خود اشاره می‌کند. او به مشکلات و چالش‌های عشق، از جمله دوری و انتظار، پرداخته و از احساساتی چون صبر و شوق صحبت می‌کند. همچنین، با اشاره به لحظات خوش بودن در کنار محبوبش، به زیبایی‌های عشق و زندگی اشاره کرده و خواسته‌اش از محبوب این است که به او توجه کند و لحظات شاد را به اشتراک بگذارد. شعر به نوعی گویای عمیق‌ترین احساسات انسانی در مواجهه با عشق و دوری است.