غزل شمارهٔ ۱۴۰۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و حال و هوای خود می‌گوید. او به معشوق خود می‌گوید که در سحر باده‌ای (شراب) را از دست داده است و از او می‌خواست که ناز و لجبازی را کنار بگذارد و حقیقت را بگوید. با اینکه معشوق از او رفته، اما یاد و خاطرش همچنان در دل او زنده است و به سر راه معشوق می‌آید تا او را ببیند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که چشمان او برایش حجاب شده است و به خاطر عشق، دلی پر از امید نسبت به معشوق دارد. او خود را نتیجه عشق می‌داند و به این نکته اشاره می‌کند که عشق او را از کفر و نفاق دور کرده است و همچون عاشقانی خالص و نرم‌دل شده است. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که دوباره به او سر بزند و ابراز می‌کند که عشق او باعث شده تا بیشتر از خود باشد و تنها می‌تواند در عشق او زنده بماند.