غزل شمارهٔ ۱۴۴۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت احساسات عاشقانه‌اش را بیان می‌کند و از تاثیر عشق بر خواب و خیال خود می‌گوید. او احساس می‌کند که عشقش همه چیز را در او به هم ریخته و حتی خوابش را مختل کرده است. به تصویر کشیده می‌شود که عشق مانند شکر در شب‌های پرتنش اوست و او بدون وصال معشوقش بی‌نوا و آشفته است. شاعر از همراهی یارانش خواسته و از اینکه عشقش او را از چشم دیگران پنهان کرده شکایت دارد. در نهایت، او خواهان نزدیک شدن به عشقش در بیداری است تا نگران خواب نباشد.