غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از مولانا به بیان شادی و مستی در مجالس می‌پردازد. شاعر از حالتی شاداب و سرمستی صحبت می‌کند که در آن، با شکستن ساغرها و نوشیدن، از زندگی لذت می‌برد. او به افرادی که از شادی و خنده دوری می‌کنند، می‌گوید که از این خوشی‌ها غافل‌اند و نمی‌دانند که در واقع چه چیزی را از دست می‌دهند. همچنین به عاقلان و خردمندان توصیه می‌کند که به زیبایی‌ها و دلبرها نگاه کنند و از زندگی لذت ببرند. در نهایت، اشاره به شمس و می ساده نشان‌دهنده دوران خوش و روح آزاد اوست که تا ابد با او خواهد بود.