غزل شمارهٔ ۱۴۵۶ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم
زان کس که کند توبه زین واقعه بیزارم
مجنون ز غم لیلی چون توبه نکرد ای جان
صد لیلی و صد مجنون درجست در اسرارم
بس بی‌سر و پا عشقی که عاشق و معشوقم
هم زارم و بیمارم هم صحت بیمارم
اندیشه پرنده زین سوخته پر گشته
که من قفس تنگم که جعفر طیارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرگز توبه نخواهند کرد، زیرا به عشق و جنون خود افتخار می‌کند. او به عشقش نسبت به لیلی اشاره می‌کند و خود را درگیر رازها و معماهای عشق می‌بیند. همچنین او از دقت در احساس عاشقی و معشوقی صحبت می‌کند، که هم در زاری و درد به سر می‌برد و هم به نوعی از عشقش لذت می‌برد. در نهایت، به قفس تنگ زندگی‌اش اشاره می‌کند که مانع پرواز و آزادی‌اش شده است.