غزل شمارهٔ ۱۵۴۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی مستی و سرخوشی سخن می‌گوید که باعث شده او نتواند تفاوت بین حوا و آدم را تشخیص دهد. شور و شوق او به حدی است که دریا و عالم هم از این مستی تاثیر گرفته‌اند. شاعر به تصویری از عذاب و خیانت اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین حسی باید در دنیای واقعی وجود نداشته باشد. او از باده‌ای صحبت می‌کند که نمی‌تواند اجازه‌ی راز و محرمیت به آن داده شود و اگر کسی این باده را چشیده باشد، از غم و اندوه پیر چرخ رهایی یافته است. در نهایت، اشاره می‌کند که اگر کسی به معنای واقعی از خواب غفلت بیدار شود، می‌تواند از بند این دنیا آزاد شود و به یک زندگی متفاوت و محکم دست یابد.