غزل شمارهٔ ۱۵۵۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و وفاداری خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر عشقش سوگند خورده و هرگز نگاهش را از او برنخواهد داشت. حتی اگر معشوق به او آسیب بزند، باز هم از او روی نمی‌گرداند و دردش را تنها از فراق او می‌داند. در نهایت، او عزمش را جزم کرده که همچون گردی، از مسیر معشوق باز نگردد و همیشه در کنار او بماند.