غزل شمارهٔ ۱۵۷۴ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
نی سیم و نه زر نه مال خواهیم
از لطف تو پر و بال خواهیم
نی حاکمی و نه حکم خواهیم
بر حکم تو احتمال خواهیم
ای عمر عزیز عمر ما باش
نی هفته نه مه نه سال خواهیم
ما بدر نی ایم و از پی بدر
خود را چو قد هلال خواهیم
از بهر مطالعه خیالت
خود را به کم از خیال خواهیم
چون دلو مسافران چاهیم
کان یوسف خوش خصال خواهیم
چون آینه نقش خود زدایم
چون عکس چنان جمال خواهیم
چون چشم نظر کند به جز تو
جان را ز تو گوشمال خواهیم
خاموش ز قال چند لافی
چون حال آمد چه قال خواهیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خواسته‌های خود سخن می‌گوید و به دنبال عشق و لطف معشوق است. او نه به دنبال ثروت و قدرت است و نه کسی را به عنوان حاکم می‌طلبد، بلکه فقط از خواسته‌های معنوی و روحانی سخن می‌گوید. شاعر می‌خواهد عمرش در کنار معشوق سپری شود و به دنبال زیبایی و صفای وجود اوست. او همچنین به تمثیل‌هایی چون دل مسافران و آینه اشاره می‌کند تا نشان دهد که چقدر به معشوق وابسته است و از او می‌خواهد که به او توجه کند و او را راهنمایی کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید به حال واقعی پرداخت و از سخنان بی‌مورد فاصله گرفت.