غزل شمارهٔ ۱۶۷۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از عشق و شور و شوق برای معشوق سخن می‌گوید. شاعر در آن به زیبایی و ارادت خود نسبت به شمس دین اشاره دارد و بیان می‌کند که چگونه در غم فراق او زندگی می‌کنند و با عشق او جان خود را فدای او می‌سازند. عشق شمس به آن‌ها زندگی و جان تازه‌ای می‌دهد و آن‌ها در فرایند عشق، خود را خالی از هر چیز دیگری می‌دانند. شاعر از پرده‌های عشق و تداوم تلاش برای نزدیک‌تر شدن به معشوق می‌گوید و در نهایت به تابش آفتاب از سوی تبریز اشاره می‌کند که به آن‌ها نیرو و امید می‌بخشد.