غزل شمارهٔ ۱۷۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تمایز عشق واقعی و عقل می‌پردازد. او معتقد است که عاشقانی که عاقل هستند، نمی‌توانند عشق خالص را درک کنند و باید از آن‌ها دوری جست. عشق واقعی با عقل سازگاری ندارد و عقل در عشق فقط مانع ایجاد می‌کند. شاعر عشق را بالاتر از عقل می‌داند و بر اهمیت عاشقی تأکید می‌کند. او پیشنهاد می‌کند که عاشقان نباید وقت خود را هدر دهند و باید زودتر به عشق بپردازند، زیرا زندگی بدون عشق بی‌فایده است. در نهایت، اشاره‌ای به مفهوم عشق شمس تبریزی نیز دارد که فراتر از ظاهر و قالب‌های معمولی است.