غزل شمارهٔ ۱۷۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی خود به معشوق سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او تمایل دارد که به عشق آن یار جان خود را فدای کند و از زندگی مادی دل‌زده شده است. شاعر به دور آن معشوق مانند چرخ می‌گردد و در پی رسیدن به حقیقت و روشنایی است. او در تلاش است تا از غفلت و خواب غفلت بیدار شود و حجاب‌های پنهان را کنار بزند تا به حقیقت وجودی‌اش دست پیدا کند. در نهایت، شاعر به شمس تبریزی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به او صحت و آرامش بخشد.