غزل شمارهٔ ۱۷۶۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ وضعیت و ماهیت انسان‌ها به عنوان مهمانان در دنیا و ناپایداری زندگی است. شاعر اشاره دارد که ما در واقع مرغانیم که زیر لب آهنگ خود را می‌خوانیم و هر لحظه از زندگی ممکن است شرایطمان تغییر کند. زندگی همچون چرخ در حال گردش است و ما نمی‌توانیم در این دنیا نمانیم زیرا همه مهمان هستیم. حتی اگر امروز در حال گدایی به نظر برسیم، در واقع از نظر روحی و باطنی پادشاه هستیم. در نهایت، شاعر به حضور شمس تبریز اشاره می‌کند و می‌گوید که او در این مهمانی هزاران انسان را شامل می‌شود و در کنار هم می‌توانیم شاد و بی‌غم باشیم.