غزل شمارهٔ ۱۷۸۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر yearning و آرزوی فرد برای نزدیکی به یک منبع نور و هدایت است. شاعر از معجزه‌ و زیبایی‌های یک مقام یا شخصیت بزرگ سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که از نور و انوار آن شخصیت بهره‌مند شوند. او به این نکته اشاره می‌کند که کسی که به این شخصیت نزدیک شود، از دشواری‌ها دور خواهد بود و در عوض به آرامش و خوشبختی خواهد رسید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها نسیم محبت و نزدیکی به آن مقام می‌تواند دل‌هایمان را آرام کند و ما را به سعادت برساند.