غزل شمارهٔ ۱۷۸۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او آرزو دارد که به وصال معشوقش برسد و زیبایی و جاذبه‌اش را ببیند. دل‌باختگی و درد جدایی را توصیف کرده و از صبر خود می‌گوید که با فاصله و دوری بیشتر می‌شود. شاعر به یاد حرکات و ناز و کرشمه‌های معشوق افتاده و از غفلت خود در برابر عشق می‌گوید. در انتها، اشاره به شخصیتی از تبریز دارد که نمادی از عشق مجسم است و از دیگران می‌خواهد تا در محبت او و معشوقش تجلی کنند.