غزل شمارهٔ ۱۸۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار درباره‌ی عشق و عقل هستند. شاعر بیان می‌کند که در میان عاشقان عاقل، عشق شیرینی خاصی دارد و او از عاقلان دوری می‌جوید. هنگامی که عاقلی وارد می‌شود، عشق را در سطوح بالاتری می‌یابد. شاعر تأکید می‌کند که عقل به تدبیر و اندیشه می‌پردازد، در حالی که عشق فراتر از عقل و اندیشه است و به معانی والاتر می‌رسد. در نهایت، عشق زبان شاعر را به تصرف خود درمی‌آورد و او را به سوی شعر و شاعری می‌کشاند.