غزل شمارهٔ ۱۹۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و گیرایی معشوق خود می‌پردازد. او می‌گوید که ماه روی محبوبش از آسمان فرود آمده و با اشاره‌ی خود توجه او را جلب کرده است. چشمانش به زیبایی معشوق خیره است و تحت تأثیر عشق او، جانش را از دست داده و بی‌خود شده است. با ذکر زلف مشکین محبوب، شاعر از قدرت عشق و زیبایی او سخن می‌گوید و آن را به قیامت تشبیه می‌کند. مرغ جان او در قفس عشق به پرواز درآمده و برای رسیدن به محبوب تلاش می‌کند. همایی از آسمان بر او سایه افکنده و او را به فقر و بی‌سعادتی متهم می‌کند. شاعر در پاسخ می‌گوید که بین او و محبوبش حائلی وجود دارد و حافظ جمال دوستش است. در پایان، او به حالت مستی که ناشی از عشق است، می‌پردازد و به خداوند و شاه تبریز اشاره می‌کند.