غزل شمارهٔ ۱۹۵۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی دو حالت عقل و عشق می‌پردازد. عاقلان در غم و اندوه از خطرات و مشکلات دوری می‌کنند و به راحتی و آرامش فکر می‌کنند، اما عاشقان به عشق و شور و شیدایی مشغولند و غرق در احساسات خود می‌شوند. آنها از دلهره و نگریانی نیستند و حتی از راحتی نیز می‌گریزند چون عشق برایشان مهم‌تر از آسایش است. شاعر می‌گوید که عشق بوی خوشی دارد ولی این بوی خوش می‌تواند باعث رسوایی عاشق شود. همچنین اشاره می‌کند که عشق باعث می‌شود که انسان‌ها از واقعیات دنیوی فاصله بگیرند و در عوالم دیگر پرواز کنند. در نهایت، شاعر به عشق شمس تبریزی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق باعث تعالی و بالا رفتن انسان‌ها می‌شود.