غزل شمارهٔ ۲۰۱۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به شاد زیستی و لذت بردن از عشق و زندگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که می (شراب) در جام بریزد و دل را با عشق پر کند. او به فراموش کردن قواعد و هنجارها و زندگی کردن به شیوه‌ای آزاد و بی‌خیال تاکید می‌کند. در ادامه، به حرکت چرخ زندگی و لزوم آرامش در مواجهه با آن اشاره می‌شود و از شدت بخشی به آتش زندگی و فراموش کردن مشکلات یاد می‌کند. شاعر در نهایت به پیروی از سلوک و شیوه‌های خاص زندگی اشاره می‌کند، به نوعی دعوت به پذیرش مسیری خاص در زندگی.