غزل شمارهٔ ۲۰۲۳ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
رو قرار از دل مستان بستان
رو خراج از گل بستان بستان
کله مه ز سر مه برگیر
گرو گل ز گلستان بستان
سخن جان رهی گفتی دوش
آن توست آن هله بستان بستان
ای که در باغ رخش ره بردی
گل تازه به زمستان بستان
ای که از ناز شهان می‌ترسی
طفل عشقی سر پستان بستان
دل قوی دار چو دلبر خواهی
دل خود از دل سستان بستان
چابک و چست رو اندر ره عشق
مهره را از کف چستان بستان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر با استفاده از تصاویری از باغ و گل، دعوت به عشق و شجاعت در پیگیری آن می‌کند. شاعر به مخاطب می‌گوید که در این راه باید دل قوی داشته باشد و از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد. او از عشق به عنوان گلی تازه در زمستان یاد می‌کند و تأکید دارد که برای دستیابی به عشق و زیبایی، باید تلاش کرد و از موانع نترسید. این اثر به حس و حال عاشقانه و جستجوی خوشبختی در زندگی اشاره دارد.