غزل شمارهٔ ۲۱۰۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دشواری‌های جانبی آن می‌پردازد. شاعر، با ابراز ناله و شکایت، می‌گوید که در عشق، خود را فراموش کرده و به عمیق‌ترین خودآگاهی دست یافته است. او تأکید می‌کند که در عشق واقعی، حتی مرگ نیز نه تنها ترسناک نیست، بلکه بر آن می‌خندند. در عشق، مانند درختی که به لرزش در می‌آید، تنها فرع به خطر می‌افتد و اصل محفوظ می‌ماند. شاعر به عشق به عنوان میوه‌ای که از دل باغبانان می‌چینند، اشاره می‌کند و به دوری از زهد و دانش در عشق توصیه می‌کند. در پایان، به تأکید شمس تبریزی بر اهمیت شنیدن درباره عشق اشاره می‌کند.