غزل شمارهٔ ۲۱۰۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حالت مستی و سرخوشی می‌پردازد و از بتی بی‌باک سخن می‌گوید که او را به شادابی دعوت می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او نگاه کند و از غم دور باشد. او تأکید می‌کند که چشمانش پر از گل است و باید از دید پاک به دنیا نگاه کرد. معشوق همچنین لباس شاعر را پاره می‌کند و از او می‌خواهد که آن را وصله نکند. شاعر اشاره می‌کند که نباید چهره‌اش را از خاک بزداید، زیرا خاک بخشی از وجودش است. در انتها، او به محبت و وابستگی‌اش به معشوق اشاره می‌کند و با تصویر شیر و شیشاک، رابطه‌شان را توصیف می‌کند.