غزل شمارهٔ ۲۱۲۶ مولانا
اطیب الاعمار عمر فی طریق العاشقین
غمز عین من ملاح فی وصال مستبین
رویه المعشوق یوما فی مقام موحش
زاد طیبا من جنان فی قیان حور عین
عفروا من ترب باب بغیه وجهی مدا
فهی زادت لطفها عندی من الماء المعین
غار جسمی ان یراه عاذل او عاذر
انه یحکی صفاتا من صفات شمس دین
حبذا سکر حیاتی مزیل للحیا
اشربوا اصحابنا تستمسکوا الحق المبین
سیدا مولا کریما عالما مستیقظا
استرق العبد ذاک الطاهر الروح الامین
حبذا ظلا ظلیلا من نخیل باسق
آمن من کل خوف او بلاء او مکین
تمره یصفی عقولا کدرت انوارها
فاعجبوا من مسکر مستکثر الرای الرزین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر از احساسات عمیق خود در مورد معشوق صحبت می‌کند و لحظات زیبای وصال را توصیف می‌کند. او به تأثیر محبت و عشق بر روح و جسمش اشاره کرده و از افتخاراتی که عشق برایش به ارمغان آورده، سخن می‌گوید. شاعر همچنین به امنیت و آرامشی که عشق به او می‌بخشد، اشاره می‌کند و در نهایت به زیبایی و گرمی دوستی و رفاقت تأکید می‌کند.