غزل شمارهٔ ۲۱۲۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقی است که شاعر به وصف او پرداخته است. معشوقی که جوان و با طراوت، با چهره‌ای هاشمی و موی دیلمی است. شاعر عشق عمیق خود را بیان کرده، در حالی که احساساتش را از دیگران پنهان نگه‌داشته است. او به زیبایی و لطافت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیزی از او برایش ارزشمند و زیباست. عشق او به معشوق آن‌قدر عمیق است که حتی به وصال و دوری نیز می‌پردازد و تأکید می‌کند که تمام چیزهایش در زندگی نسبت به معشوقش ارزش دارند.