غزل شمارهٔ ۲۲۰۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از زیبایی و نورگیر بودن معشوق پرداخته و بر اهمیت نوشیدن شراب و تازه‌سازی زندگی تاکید می‌کند. شاعر به تحسین عشق و لذت‌های آن می‌پردازد و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای تازه به دل‌های شادبنوشاند تا این دنیا را از نو بسازد و پر از شور و شادمانی کند. او آرزو می‌کند که عشق و خوشی همیشه پایدار باشد و هر روز برایش مانند عیدی نو باشد.