نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۲۲۷۰ مولانا

مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ابناء ربیعنا تعالوا

فالورد یقول لا تبالوا

و العشق یصیحکم جهارا

الخلد لکم فلا تزالوا

و الحسن علی البها تجلی

و السکر حواه و الکمال

من کان مخرسا جمادا

الیوم تکلموا و قالوا

من کان مبلسا قنوطا

ذابوا و تضاحکوا و نالوا

من بعد فان تروا غضوبا

ماذا غضب فذا دلال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر دعوت به نشاط و شادابی شده و احساس عشق و زیبایی به تصویر کشیده می‌شود. نویسنده به دوستان و همراهان خود می‌گوید که نگران نباشند و عشق در دل‌هاشان فریاد می‌زند. همچنین اشاره می‌شود که امروز زمان تغییر و بیداری است و پس از دوره‌ی ناامیدی، زمان شادی و خنده فرامی‌رسد. در نهایت، به زیبایی و جذابیت اشاره شده که خود را در میان این حس و حال نشان می‌دهد.