غزل شمارهٔ ۲۲۷۰ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ابناء ربیعنا تعالوا
فالورد یقول لا تبالوا
و العشق یصیحکم جهارا
الخلد لکم فلا تزالوا
و الحسن علی البها تجلی
و السکر حواه و الکمال
من کان مخرسا جمادا
الیوم تکلموا و قالوا
من کان مبلسا قنوطا
ذابوا و تضاحکوا و نالوا
من بعد فان تروا غضوبا
ماذا غضب فذا دلال
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر دعوت به نشاط و شادابی شده و احساس عشق و زیبایی به تصویر کشیده میشود. نویسنده به دوستان و همراهان خود میگوید که نگران نباشند و عشق در دلهاشان فریاد میزند. همچنین اشاره میشود که امروز زمان تغییر و بیداری است و پس از دورهی ناامیدی، زمان شادی و خنده فرامیرسد. در نهایت، به زیبایی و جذابیت اشاره شده که خود را در میان این حس و حال نشان میدهد.