غزل شمارهٔ ۲۲۷۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بشارت دهنده‌ای سخن می‌گوید که نداهای الهی را به انسان‌ها می‌رساند. مردم با شوق و استقبال به دور او جمع می‌شوند و به نشانه احترام به او سجده می‌کنند. این بشارت‌دهنده، با وجودی نورانی و با صفا، امید و آرامش را به دل‌ها می‌آورد و باعث می‌شود که مردم از غم و مشکلات رهایی یابند و با جدیت و عزم به سوی حقیقت گام بردارند.