غزل شمارهٔ ۲۲۹۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف عشق و درد ناشی از آن است. شاعر به معشوقه خود، که او را با صفاتی چون نگارین جگرخواره توصیف کرده، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دوباره به سراغش بیاید. او از چشم‌های فریبنده‌اش می‌گوید که همیشه باعث دلبردن او هستند و احساس می‌کند که عشقش او را آواره کرده است. شاعر با اشاره به زخم‌ها و دردهای ناشی از عشق، از معشوقه می‌خواهد چشمانش را به او بیفکند و می‌پرسد آیا دل شمس تبریزی سنگی یا خاری است، در اینجا به جستجوی عمق احساسات اشاره می‌کند. اشاره به می و عشق و آتش نیز نمادین از شور و شوق عاشقانه است.