غزل شمارهٔ ۲۳۲۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر غمگینی از دوری و فقدان است. شاعر به بستانی اشاره می‌کند که در آن خوبان رفته‌اند و بستان به گورستانی تبدیل شده است. به نظر می‌رسد که زیبایی و شادابی باغ تحت تاثیر غیبت معشوقانش زرد شده و فضای خنک و سرسبز به یادآوری خاطرات گذشته تبدیل شده است. ترکان زیبا در حال سفر هستند و به نظر نمی‌رسد که به زودی به این باغ برگردند. شاعر به خیال بازگشت مستان و پر شدن دوباره پیمانه‌ها از شادی و سرزندگی اشاره می‌کند، اما در عین حال می‌داند که این آرزوها ممکن است محقق نشود. در نهایت، به رابطه بین انبار و پیمانه‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که زمانی که پیمانه خالی می‌شود، باید به دنبال پر کردن آن بود.