غزل شمارهٔ ۲۳۵۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های شب و تأثیر عشق بر دل انسان‌ها اشاره می‌کند. او از سپیده دم و غروب ستاره‌ها سخن می‌گوید و عقربه‌های عشق را به تصویر می‌کشد. عشق، مانند ابر، گاهی جمع و گاهی پراکنده می‌شود. وقتی عشق واقعی بر دل انسان حاکم می‌شود، همه تلاش‌ها و کارها بی‌معنا می‌شوند. همچنین، شاعر یادآور می‌شود که در کوی عشق، با وجود درد و جدایی، دوباره زندگی به جریان می‌افتد و آنچه که به نظر مرده می‌رسد، دوباره زنده می‌شود.